Biografie: Bouhuys

Bouhuys, Maria Albertha /Mies (Weesp 10-01-1927/Amsterdam 30-06-2008) was dochter van een schoolmeester. Zij volgde zelf ook een opleiding voor onderwijzeres, maar stond nooit voor de klas. Na haar onderwijsakte te hebben behaald studeerde zij nog Spaanse taal- en letterkunde aan de universiteit van Amsterdam, wat haar in contact bracht met mensenrechtenactivisten in Zuid-Amerika. Bouhuys schreef behalve kinderboeken ook toneelwerk en poëzie. In 1948 debuteerde de schrijfster met de dichtbundel ‘Ariadne op Naxos’, waarvoor ze de Reina Prinsen Geerligsprijs kreeg. Voor haar ‘Kinderverhalen’ kreeg ze in 1966 de voorloper van de Gouden Griffel toegekend als beste kinderboek van het jaar. Ze is verder bekend van haar verhalen over de poezen Pim en Pom. Ook schreef ze verscheidene verhalen voor uitgaven van Margriet, zoals de Winter- en Vakantieboeken, het Vertelselboek “Aan Moeders Schoot” en “Uit Lange Snuit, het Margriet Kinderverhalenboek”.

Hand in Hand. Mies Bouhuys heeft de versjes geschreven en de prentjes zijn getekend door Henk Krijger. ‘s-Gravenhage, D.A. Daamens’s Uitgeversmaatschappij NV, 1952

Vinger in de roet. Versjes Mies Bouhuys. Tekeningen Teresita. Amsterdam, C.P.J. van der Peet, 1954/De Dromendoos. Met plaatjes van Nonie Lichtveld. Amsterdam, C.P.J. van der Peet, 1955/Het zilveren vogeltje en andere verhalen het jaar rond. Illustraties van Leo Schatz. Amsterdam, C.P.J. van der Peet, 1958

Stippe Stappe 1957, U.M. Holland Amsterdam, omslag en illustraties van Nellie Aarbodem en 1983, U.M. Holland Haarlem, omslag en tekeningen van Tineke Schinkel

In 1958 trad ze in dienst bij de Avro-televisie, waarvoor ze regisseerde en kinderprogramma’s schreef. 1982 werd Bouhuys’ gehele oeuvre bekroond met de Edmond Hustinxprijs voor toneel- en televisiewerk. In 2002 verscheen ter ere van haar 75e verjaardag een bloemlezing uit haar kinderboekenwerk met de titel ‘Voetje van de vloer’.

Bouhuys, die getrouwd was met de in 1970 overleden dichter Ed. Hoornik, gold als een politiek geëngageerd figuur. Zo zette zij zich in voor de financiële positie van de kunstenaar, en in het bijzonder die van de kinderboekenauteur. Ook ijverde ze voor een volwaardige plaats van de jeugdliteratuur in de literaire wereld en spande ze zich in voor de Dwaze Moeders in Argentinië. Ze was jarenlang bestuurslid van de Vereniging van Letterkundigen.

Bron: De Pers, 30 juni 2008De Mies Bouhuys Pim- en-Pomnibus met tekeningen van Fiep Westendorp. Amsterdam, E. Querido’s Uitgeverij B.V., 1992 (de 1e druk verscheen in 1969).

Pim en Pom zijn twee poezefiguren waarmee kinderen zich gemakkelijk kunnen vereenzelvigen. Ze dromen, fantaseren, spelen en gaan op ontdekkingstocht rond hun huis zoals ook kinderen dat doen wanneer ze hun naaste omgeving verkennen. De versjes van Mies Bouhuys zijn luchtig, ritmisch, en haar verhalen treffen door rake en gevatte woordkeus. In 1966 werd haar de “Prijs voor het kinderboek tot tien jaar” toegekend. De jury oordeelde onder meer: “De verhalen in de bekroonde bundel bevestigen opnieuw het kunstenaarschap van een schrijfster die veelzijdig, opvoedkundig en met oneindig veel fantasie het kind benadert in zijn eigen, kleine, bonte wereld. Mies Bouhuys’ beeldend vermogen,haar meeslepende verteltrant en de gave tot identificatie met het kind, zijn niet alleen gebleken uit een groot aantal kinderverhalen en gedichten, maar ook uit de kinderprogramma’s voor de televisie alsmede in de toneelstukken die zij schreef en vertaalde voor de jeugd.”

Heb jij dat nou ook, Pom of ligt het aan mij:
kriebels in je poten, kietels in je zij,
knippers op je ogen, prikkers in je borst,
zoemers in je oren en een buik vol dorst?

Ik wil gekke dingen: draven als een paard,
kwastjes aan mijn oren, knoopjes in m’n staart.
Ik wil heel hard zingen, midden in de nacht,
ik wil groene sokjes en een gouden vacht.

Ik wil in m’n eentje op de toren staan:
kukeleku , hier sta ik, ik ben Pim de haan.
Ik wil alles wezen en mezelf erbij.
Heb jij dat nou ook, Pom of ligt het aan mij?

‘t Is of ik mezelf hoor, roept de zwarte terug:
kriebels in m’n poten, rillers langs m’n rug
‘lachers door m’n staart heen en een kop vol gons.
Eén ding is wel zeker: het ligt niet aan ons!

En opeens…. dan wéét hij ‘t. Kijk eens, hoe hij lacht:
Pim, ‘t is heel gewoon, hoor van die gouden vacht,
droom maar van je kwastjes en je knoopjesstaart.
‘t Is toch zeker voorjaar! ‘t Is toch zeker maart!

07.20 uur, datum onbekend:

Vanmorgen gaat VARA’s Zomerkwartaal met schrijfster Mies Bouhuys terug naar Muiderberg. Terug naar de plaats waarin ze in haar jeugd de vakanties doorbracht. Ze woonde in Weesp, verhuisde later naar Amsterdam. Zegt daarover: “Vroeger voeren we mee met de beurtschipper van Weesp naar Amsterdam. Meneer Schulp. Ik weet het nog precies en als we dan Amsterdam binnenkwamen, dan kreeg ik het gevoel: hier hoor ik, dit is het helemaal.”

Mies Bouhuys. Ooit hield ze voor NRC-Handelsblad een geschreven “weekboek” bij. Daaruit: “Telefoon. “Mevrouw ik ben invalide steilewandrijder en ik zou graag eens in uw programma willen…” Geen droom. Een regelmatig terugkerend misverstand. Met moeite leg ik uit dat de Mies van wie mij meer scheidt dan de twee lettergrepen die we samen hebben, niet in Amsterdam woont.”

Mies Bouhuys (geen …-man) is schrijfster. Schreef talloze kinderboeken, grote-mensenboeken, teksten bij theaterprodukties, de dialogen van films als Mariken en Elckerlyc.

“Dag meneer Bouhuys, mag ik mevrouw Bouhuys even? Het gaat over een lezing, klatert de telefoon. Ik heb het opgegeven om uit te leggen dat mijn stem soms niet helemaal je dát is. Ik leg mijn hand over de hoorn, kuch en meld me een octaaf hoger. Het lukt zoals altijd.”

Mies Bouhuys was getrouwd met schrijver Ed Hoornik. Hij overleed in 1970.

Uit het weekboek: “De telefoon. Half vijf in de morgen. Ik wil een wagentje, zegt een bedroefde Surinaamse stem. Geen droom. Altijd ‘s nachts. Altijd mannen. Meestal dronken. Taxi-standplaats Beursplein, één cijfertje verschil met mijn telefoonnummer. Ik leg het uit en hoor hem aan de andere kant van schrik zijn adem inhouden. Is het erg? vraagt hij bezorgd. Mijn antwoord, dat nergens op slaat: Nee, ik was toch ziek.

Ben je helemaal alleen?
Ja meneer.
Zal ik naar je toekomen?
Nee dat zou ik maar niet doen.
Welterusten schatje.
Welterusten meneer.”
Jan Reiff

|Uit: Vrijheid maak je met elkaar, Nationaal Aandenken 2008.

Klik op de foto voor De Gouden Griffelgalerij uit het Dagblad van het Noorden van dinsdag 5 oktober 2010 bron:

CPNB